Stosowana tu terminologia jest zaczerpnięta z języka potocznego i obciążona jego wieloznacznością. Wiemy jednak, o co chodzi, mianowicie o mało jeszcze zbadany przez psychologów, a zatem trudny do ujęcia w sformalizowanych kategoriach stosunek, polegający na działaniu i uznawaniu autorytetu, na uznawaniu norm stwarzanych przez kierownika w sposób spontaniczny i realizowanych przez niego we własnym postępowaniu, na naśladowaniu tych metod działania i stosowaniu tych wartości w ocenach, które przodownik rzeczywiście w swoim działaniu stosuje. Moja teza w sprawie efektywnego kierowania uczelnią jako złożonym systemem jest bardzo prosta i - powiedziałbym - wynikająca ze zdrowego rozsądku: efektywne kierowanie szkołą wyższą i osiąganie jej celów w sposób optymalny musi być ujednoliconym połączeniem zasad kierowania administracyjnego, organizacyjnego, merytorycznego i przodownictwa. Co wywołuje największe dys-funkcjonalności i zaburzenia w toku pracy szkoły wyższej?

Ciekawe informacje: